متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۱۴۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
وداع‌ کلفتم تا گل‌ کند چاک جگر ریزد
۲
شب از برچیدن دامان‌ گریبان سحر ریزد
۳
نی‌ام فرهاد لیک از دل‌گرانی‌ کلفتی دارم
۴
که بار نالهٔ من بیستون را از کمر ریزد
۵
در این‌ گلشن چو شبنم از محبت چشم آن دارم
۶
که سرتا پای من بگدازد و یک چشم تر ریزد
۷
مجویید از هجوم آرزو غیر از گداز دل
۸
کف خون است اگر این رنگ‌ها بر یکدگر ریزد
۹
جهان را اعتباری هست تا نیرنگ مشتاقی
۱۰
چو چشم آید به هم‌، ناچار مژگان از نظر ریزد
۱۱
سر و برگ اجابت نیست آه حسرت ما را
۱۲
همان بهتر که این آتش به بنیاد اثر ریزد
۱۳
محبت‌ کشته‌ را سهل‌ است اشک از دیده افشاندن
۱۴
که عاشق‌ گرد اگر از دامن افشاند جگر ریزد
۱۵
هوس‌ پیمایی آماده‌ست اسباب ندامت را
۱۶
حذر آن شیوه‌ کز بی‌حاصلی خاکت به سر ریزد
۱۷
به انداز خرامش‌ کبک اگر دوزد نظر بیدل
۱۸
خجالت در غبار نقش پایش بال و پر ریزد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.