غزل شمارهٔ ۱۱۴۵
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
خرد به عشق کند حیلهساز جنگ و گریزد
۲
چو حیز تیغ حریف آورد به چنگ و گریزد
۳
به ننگ مرد ازین بیشتر گمان نتوان برد
۴
قیامتی که بزه باشدش خدنگ و گریزد
۵
نگارخانهٔ امکان به وحشتیست که گردون
۶
کشند زرهرزوشبش صورت پلنگ وگریزد
۷
کنار امن مجویید از آن محیط که موجش
۸
ز جیب خود به در آرد سر نهنگ و گریزد
۹
ازین قلمرو حیرت چه ممکن است رهایی
۱۰
مگر کسی قدم انشا کند ز رنگ و گریزد
۱۱
ز انس طرف نبستم به قید عالم صورت
۱۲
چو مؤمنی که دلش گیرد از فرنگ وگریزد
۱۳
دل رمیدهٔ عاشق بهانهجوست به رنگی
۱۴
که شیشهگر شکنی بشنود ترنگ و گریزد
۱۵
سپندوار فتادهست عمر نعل در آتش
۱۶
بهوش باش مبادا زند شلنگ و گریزد
۱۷
کدام سیل نهادهست روم به خانهٔ چشمم
۱۸
که اشک آبله بندد به پای لنگ و گریزد
۱۹
رمیدنیست ز شور زمانه رو به قفایم
۲۰
چو کودکی که سگی را زند به سنگ و گریزد
۲۱
مخوان به موج گهر قصهٔ تعلق بیدل
۲۲
مباد چون نفس از دل شود به تنگ و گریزد
