متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۱۴۶

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
مباش غره به سامان این بنا که نریزد
۲
جهان طلسم غبارست ازکجا که نریزد
۳
مکش ز جرات اظهار شرم تهمت شوخی
۴
عرق دمی شود آیینهٔ حیا که نریزد
۵
به جدگرفتن تدبیر انتقام چه لازم
۶
همانقدر دم تیغت تنک‌نما که نریزد
۷
قدح به خاک زدیم از تلاش صحبت دونان
۸
نداشت آن همه موج آبروی ما که نریزد
۹
به‌گوش منتظران ترانهٔ غم عشقت
۱۰
فسانهٔ شبخون دارد آن صدا که نریزد
۱۱
دل ستمکش بیحاصلی چو آبله دارم
۱۲
کسی‌کجا برد این دانه زیر پا که نریزد
۱۳
به باد رفتم و بر طبع‌کس نخورد غبارم
۱۴
دگر چه سحرکند خاک بی‌عصا که نریزد
۱۵
نثار راه تو دیدم چکیدن آینه اشکی
۱۶
گرفتم از مژه‌اش برکف دعا که نریزد
۱۷
خمید پیکرم از انتظار و جان به لب آمد
۱۸
قدح به یاد توکج کرده‌ام بیا که نریزد
۱۹
به این حنا که‌ گرفته است خون خلق به ‌گردن
۲۰
اگر تو دست فشانی چه رنگها که نریزد
۲۱
غم مروت قاتل‌گداخت پیکر بیدل
۲۲
مباد خون ‌کس ارزد به این بها که نریزد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.