متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۱۴۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
به ‌گرمی نگه از شعله تاب می‌ریزد
۲
به نرمی سخن از گوهر آب می‌ریزد
۳
طراوت عرق شرم را تماشا کن
۴
چو برگ ‌گل ز نقابش ‌گلاب می‌ریزد
۵
صبا به دامن آن زلف تا زند دستی
۶
غبار شب ز دل آفتاب می‌ریزد
۷
صفای خاطر ما آبیار جلوهٔ اوست
۸
کتان شسته همان ماهتاب می ر‌یزد
۹
به عالمی ‌که‌ کند عشق صنعت‌آرایی
۱۰
چمن ز آتش و گلخن ز آب می‌ریزد
۱۱
ز موج‌خیز غناکوه و دشت یک دپاست
۱۲
خیال تشنه‌لب ما سراب می‌ریزد
۱۳
به ذوق راحت از افتادگی مشو غافل
۱۴
که لغزش مژه‌ها رنگ خواب می‌ریزد
۱۵
بجو ز خاک‌نشینان سراغ ‌گوهر راز
۱۶
که نقد گنج ز جیب خراب می‌ریزد
۱۷
ذخیره‌ دل روشن نمی‌شود اسباب
۱۸
که هرچه آینه‌گیرد درآب می‌ریزد
۱۹
زمام‌ کار به تعجیل نسپری بیدل
۲۰
که بال برق شرار از شتاب می‌ریزد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.