غزل شمارهٔ ۱۱۴۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
به گرمی نگه از شعله تاب میریزد
۲
به نرمی سخن از گوهر آب میریزد
۳
طراوت عرق شرم را تماشا کن
۴
چو برگ گل ز نقابش گلاب میریزد
۵
صبا به دامن آن زلف تا زند دستی
۶
غبار شب ز دل آفتاب میریزد
۷
صفای خاطر ما آبیار جلوهٔ اوست
۸
کتان شسته همان ماهتاب می ریزد
۹
به عالمی که کند عشق صنعتآرایی
۱۰
چمن ز آتش و گلخن ز آب میریزد
۱۱
ز موجخیز غناکوه و دشت یک دپاست
۱۲
خیال تشنهلب ما سراب میریزد
۱۳
به ذوق راحت از افتادگی مشو غافل
۱۴
که لغزش مژهها رنگ خواب میریزد
۱۵
بجو ز خاکنشینان سراغ گوهر راز
۱۶
که نقد گنج ز جیب خراب میریزد
۱۷
ذخیره دل روشن نمیشود اسباب
۱۸
که هرچه آینهگیرد درآب میریزد
۱۹
زمام کار به تعجیل نسپری بیدل
۲۰
که بال برق شرار از شتاب میریزد
