متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۱۴۸

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
به هرکجا مژه‌ام رنگ خواب می‌ریزد
۲
گداز شرم به رویم گلاب می‌ریزد
۳
مباش بیخبر از درس بی‌ثباتی عمر
۴
که هر نفس ورقی زین‌ کتاب می‌ریزد
۵
صفای دل کلف‌اندود گفتگو مپسند
۶
نفس برآتش آیینه‌، آب می‌ریزد
۷
ز تنگنای جسد عمرهاست تاخته‌ایم
۸
هنوز قامت پیری رکاب می‌ریزد
۹
گلی که رنگ دو عالم غبار شوخی اوست
۱۰
چو غنچه خون مرا در نقاب می‌ریزد
۱۱
خوشم به یاد خیالی‌که‌گلبن چمنش
۱۲
گل نظاره در آغوش خواب می ریزد
۱۳
گداز دل به نم اشک عرض نتوان داد
۱۴
محیط‌، آب رخی از سحاب می‌ریزد
۱۵
ز خویش رفتن عاشق بهار جلوهٔ اوست
۱۶
شکست رنگ سحر، آفتاب می‌ریزد
۱۷
مخور ز شیشهٔ گردون فریب ساغر امن
۱۸
که سنگ رفته به جای شراب می‌ریزد
۱۹
ز بیقراری خود سیل هستی خویشم
۲۰
چو اشک رنگ بنای من آب می‌ریزد
۲۱
به حرف لب مگشا تا توانی ای بیدل
۲۲
که آبروی نفس چون حباب می‌ریزد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.