متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۱۴۹

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
خطی‌ که بر گل روی تو آب می‌ریزد
۲
به سایه آب رخ آفتاب می‌ریزد
۳
زبان نکهت‌گل ازسوال خود خجل است
۴
لبت ز بسکه به نرمی جواب می‌ریزد
۵
فلک زخون ‌شفق آنچه شب به شیشه‌ کند
۶
صباح در قدح آفتاب‌ می‌ریزد
۷
به هرچه دیده گشودیم ‌گرد وبرانی‌ست
۸
دل‌که رنگ جهان خراب می‌ریزد
۹
خیال تیغ نگاه تو خون دلها ر‌بخت
۱۰
به نشئه‌ای‌ که ز مینا شراب می‌ریزد
۱۱
بیا که بی‌توام امشب به جنبش مژه‌ها
۱۲
نگه ز دیده چوگرد ازکتاب می‌ریزد
۱۳
دمی که از دم تیغت سخن رود به زبان
۱۴
به حلق تشنهٔ ما حسرت آب می‌ریزد
۱۵
به ‌گریه منکر تردامنان عشق مباش
۱۶
که اشک بحر ز چشم حباب می‌ریزد
۱۷
شکنج حلقهٔ دامی‌ که جیب هستی تست
۱۸
اگر ز خویش برآیی رکاب می‌ریزد
۱۹
تو ای حباب چه یابی خبر ز حسن محیط
۲۰
که چشم شوخ تو رنگ نقاب می‌ریزد
۲۱
درین محیط زبس جای خرمی تنگ است
۲۲
اگر به خویش ببالد حباب می‌ریزد
۲۳
بر آتش که نهادند پهلوی بیدل
۲۴
که جای اشک‌، شرر زبن‌کباب می ریزد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.