غزل شمارهٔ ۱۳۱۳
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
چون برگ گل ز بس پر و بالم شکستهاند
۲
مکتوب وحشتم به پر رنگ بستهاند
۳
پروانه مشربان به یک انداز سوختن
۴
از صد هزار زحمت پرواز رستهاند
۵
فرصتکفیل وحشت کس نیست زپن چمن
۶
گلها بس است دامن رنگی شکستهاند
۷
تمثال من در آینه پیدا نمیشود
۸
در پرده خیال توام نقش بستهاند
۹
افسردگی به سوختگانت چه میکند
۱۰
اینجا سپندها همه با ناله جستهاند
۱۱
عالم تمام خون شد و از چشم ما چکید
۱۲
خوبان هنوز منکر دلهای خستهاند
۱۳
آن بیخودان که ضبط نفس کردهاند ساز
۱۴
آسودهتر ز آواز تارگسستهاند
۱۵
آزادگان به گوشهٔ دامن فشاندنی
۱۶
چون دشت در غبار دو عالم نشستهاند
۱۷
سر برمکش ز جیبکهگلهای این چمن
۱۸
از شوق غنچگی همه محتاج دستهاند
۱۹
ما راهمان به خاک ره عجز واگذار
۲۰
واماندگان در آبله دامن شکستهاند
۲۱
بیدل ز تنگنای جهانت ملال نیست
۲۲
پرواز ناله را به قفس ره نبستهاند
