متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۱۳

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
چون برگ گل ز بس پر و بالم شکسته‌اند
۲
مکتوب وحشتم به پر رنگ بسته‌اند
۳
پروانه مشربان به یک انداز سوختن
۴
از صد هزار زحمت پر‌واز رسته‌اند
۵
فرصت‌کفیل وحشت‌ کس نیست زپن چمن
۶
گلها بس است دامن رنگی شکسته‌اند
۷
تمثال من در آینه پیدا نمی‌شود
۸
در پرده خیال توام نقش بسته‌اند
۹
افسردگی به سوختگانت چه می‌کند
۱۰
اینجا سپندها همه با ناله جسته‌اند
۱۱
عالم تمام خون شد و از چشم ما چکید
۱۲
خوبان هنوز منکر دلهای خسته‌اند
۱۳
آن بیخودان که ضبط نفس کرده‌اند ساز
۱۴
آسوده‌تر ز آواز تارگسسته‌اند
۱۵
آزادگان به‌ گوشهٔ دامن فشاندنی
۱۶
چون دشت در غبار دو عالم نشسته‌اند
۱۷
سر برمکش ز جیب‌که‌گلهای این چمن
۱۸
از شوق غنچگی همه محتاج دسته‌اند
۱۹
ما راهمان به خاک ره عجز واگذار
۲۰
واماندگان در آبله دامن شکسته‌اند
۲۱
بیدل ز تنگنای جهانت ملال نیست
۲۲
پرواز ناله را به قفس ره نبسته‌اند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.