غزل شمارهٔ ۱۳۱۴
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
نقش دوِیی بر آینه من نبستهاند
۲
رنگ دل است اینکه به روبم شکستهاند
۳
آرام عاشقان رم پرواز دیگر است
۴
چون شعله رفتهاند ز خود تا نشستهاند
۵
غافل مشو زحال خموشان که از حیا
۶
صد رنگ ناله در نگه عجز بستهاند
۷
هوشیکه رنگ و بوی پرافشان این چمن
۸
آواز دلخراش جگرهای خستهاند
۹
بیگانگی ز وضع نفس بال میزند
۱۰
این رشته را ز نغمهٔ الفت گسستهاند
۱۱
ابنای روزگار برای گلوی هم
۱۲
خنجر شدن اگر نتوانند دستهاند
۱۳
جمعی که دم زعالم توحید میزنند
۱۴
پیوستهاند با حق و از خود نرستهاند
۱۵
آفاق نیست مرکز آرام هیچکس
۱۶
زبن خانهٔ کمان همه یک تیر جستهاند
۱۷
غافل ز پاس آب رخ عجز ما مباش
۱۸
ما را به یاد طرف کلاهی شکستهاند
۱۹
بیدل نجسته است گهر از طلسم آب
۲۰
نقدیست دل که در گره اشک بستهاند
