متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۱۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
نقش دوِیی بر آینه‌ من نبسته‌اند
۲
رنگ دل است اینکه به روبم شکسته‌اند
۳
آرام عاشقان رم پرواز دیگر است
۴
چون شعله رفته‌اند ز خود تا نشسته‌اند
۵
غافل مشو زحال خموشان ‌که از حیا
۶
صد رنگ ناله در نگه عجز بسته‌اند
۷
هوشی‌که رنگ و بوی پرافشان این چمن
۸
آواز دلخراش جگرهای خسته‌اند
۹
بیگانگی‌ ز وضع نفس بال می‌زند
۱۰
این رشته را ز نغمهٔ الفت گسسته‌اند
۱۱
ابنای روزگار برای گلوی هم
۱۲
خنجر شدن اگر نتوانند دسته‌اند
۱۳
جمعی‌ که دم زعالم توحید می‌زنند
۱۴
پیوسته‌اند با حق و از خود نرسته‌اند
۱۵
آفاق نیست مرکز آرام هیچکس
۱۶
زبن خانهٔ کمان همه یک تیر جسته‌اند
۱۷
غافل ز پاس آب رخ عجز ما مباش
۱۸
ما را به یاد طرف کلاهی شکسته‌اند
۱۹
بیدل نجسته است گهر از طلسم آب
۲۰
نقدی‌ست دل که در گره اشک بسته‌اند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.