متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۵۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
آنکه از بوی بهارش رنگ امکان ریختند
۲
گرد راهش جوش زد آثار اعیان ریختند
۳
شاهد بزم خیالش تا درد طرف نقاب
۴
آرزوها شش جهت یک‌چشم حیران ریختند
۵
تا دم‌ کیفیت مجنون او آمد به یاد
۶
سینه‌چاکان ازل صبح از گریبان ریختند
۷
آسمان زان چشم شهلا چشمکی اندیشه کرد
۸
از کواکب در کنارش نرگسستان ریختند
۹
حیرتی زد جوش از آن نقش قدم در طبع خاک
۱۰
تا نظر واکرد بر فرقش گلستان ریختند
۱۱
از هوای سایهٔ دست کرم دربار او
۱۲
ابرها در جلوه آوردند و باران ریختند
۱۳
طرفی از دامانش افشاندند هستی زد نفس
۱۴
وز خرامش یاد کردند آب حیوان ریختند
۱۵
از حضور معنی‌اش بی‌پرده شد اسرار ذات
۱۶
وز ظهور جسم او آیینهٔ جان ریختند
۱۷
نام او بردند اسمای قدم آمد به عرض
۱۸
از لب او دم زدند آیات قرآن ریختند
۱۹
از جمالش صورت علم ازل بستند نقش
۲۰
وز کمالش معنی تحقیق انسان ریختند
۲۱
غیر ذاتش نیست بیدل در خیال‌آباد صنع
۲۲
هرچه این بستند نقش و هر قدر آن ریختند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.