غزل شمارهٔ ۱۳۵۹
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
سبکروانکه به وحشت میان جان بستند
۲
چو ناله سوخت نفس با نگاه پیوستند
۳
نرستهاند شرر وحشیان این کهسار
۴
که دل ز سنگ گرفتند و بر هوا بستند
۵
نیاز طره اوکن اگر دلی داری
۶
که ماهیان سعادت اسیر این شستند
۷
ز پهلوی عرق جبهه مایه است اینجا
۸
چو جام می همه جا بیدلان تهیدستند
۹
به سنگ کم نتوان قدر عاجزان سنجید
۱۰
نگه دلیل بلندیست هرقدر پستند
۱۱
درآن بساطکه منظور حسن یکتاییست
۱۲
ترحم است بر آیینهای که نشکستند
۱۳
حذر ز الفت دلها درین جنون محفل
۱۴
که شیشههای شکستن بهانه بد مستند
۱۵
نمیتوان بهکمانخانهٔ فلک آسود
۱۶
کجا گذشته چه آینده تیر یک شستند
۱۷
ز ساز خلق به جز هیچ هیچ نتوان یافت
۱۸
خیال نیستیی هستکاینقدر هستند
۱۹
چو شمع بر نفسی چند گریه کن بیدل
۲۰
که سوختند و به رمز فنا نپیوستند
