متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۷۲

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
حسرت زلف توام بود شکستم دادند
۲
وصل می‌خواستم آیینه به دستم دادند
۳
بیخود شیوهٔ نازم که به یک ساغر رنگ
۴
نُه فلک گردش از آن نرگس مستم دادند
۵
دل خون‌ گشته‌ که آیینهٔ درد است امروز
۶
حیرتی بود که در روز الستم دادند
۷
صد چمن جلوه ببالد زغبارم تا حشر
۸
گه به جولان تویی رنگ شکستم دادند
۹
فال جولان چه زنم قطرهٔ ‌گوهر شده‌ام
۱۰
آنقدر جهد که یک آبله بستم دادند
۱۱
بهر تسلیم غبار به هوا رفتهٔ من
۱۲
سجده‌ کم نیست به هرجاکه نشستم دادند
۱۳
چه توان ‌کرد که در قافلهٔ عرض نیاز
۱۴
جرس آهنگ دل ناله‌پرستم دادند
۱۵
نه فلک دایرهٔ مرکزتسلیم من است
۱۶
دستگاه عجب از همت پستم دادند
۱۷
ناوک همتم از جوشن اسباب‌گذشت
۱۸
به تغافل چقدر صافی شستم دادند
۱۹
بیدل از قسمت تشریف ازل هیچ مپرس
۲۰
اینقدر دامن آلوده که هستم دادند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.