غزل شمارهٔ ۷۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
زخم از دهان تیغ ربودن نزاع ماست
۲
تسلیم گشتن و بتپیدن سماع ماست
۳
در پیشگاه دیر و حرم، هر کجا، که هست
۴
دین شکسته و دل پر خون متاع ماست
۵
صد فوج ناز و عشوه به میدان طلب، که ما
۶
جنگ ستیزه ی تو و عجز شجاع ماست
۷
چون راحت آیدت به سلام، ای رفیق درد
۸
آغوش برگشا که وقت وداع ماست
۹
عرفی نوای مرغ تو در هیچ باغ نیست
۱۰
این نغمه خاصه ی چمن اختراع ماست