متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۴۱۵

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
کلاه هرکه فلک بر سماک می‌فکند
۲
سرش چو آبله آخر به خاک می فکند
۳
به‌ گم شدن چو نگین بی‌نیاز شهرت باش
۴
که ناز نام تو را در مغاک می‌فکند
۵
چو صبح تا ز گریبان سری برون آری
۶
زمانه رخت‌ تو بر دوش‌ چاک می‌فکند
۷
به‌ کارگاه تعین‌ که «‌لاشریک له‌» است
۸
خلل اگر فکند اشتراک می‌فکند
۹
ز جوش‌ گریهٔ مستانه‌ای‌ که دارد ابر
۱۰
چه‌ شیشه‌ها که نه‌ در پای‌ تاک می‌فکند
۱۱
ز امتلا مپسندید خواری نعمت
۱۲
که شاخ میوه‌ ز سیری به خاک می‌فکند
۱۳
عرق‌ که جبههٔ‌ تسلیم‌ سرفکندهٔ اوست
۱۴
گره به رشتهٔ ما شرمناک می‌فکند
۱۵
رهت‌ گل است به آهستگی قدم بردار
۱۶
که جهد لکه به دامان پاک می‌فکند
۱۷
ز عاجزی در اقبال امن زن بیدل
۱۸
که طاقتت به جهان هلاک می‌فکند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.