متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۴۱۶

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
اگر از گدازم نمی گل کند
۲
دو عالم ز من شیشه پُر مل ‌کند
۳
محیط است چون محو گردد حباب
۴
ز خود گم شدن جزو را کل ‌کند
۵
غباری که دل اوج پرواز اوست
۶
به گردون رسد گر تنزل کند
۷
به‌هر ششجهت جلوه پیچیده است
۸
کسی تاکی از خود تغافل ‌کند
۹
زکیفیت این بهارم مپرس
۱۰
مژه گر گشایی قدح گل کند
۱۱
به سودای زلف تو دود دماغ
۱۲
به سر پیچد و ناز کاکل‌ کند
۱۳
زفکرخطت جوهرآینه
۱۴
خسک وقف جیب تأمل کند
۱۵
تردد خجالت‌کش دست و پاست
۱۶
کسی تاکجاها توکل‌کند
۱۷
خزان طرب بی‌دماغی مباد
۱۸
بهار است اگر شیشه قلقل کند
۱۹
به تدبیر ازین بحر نتوان ‌گذشت
۲۰
شکستی‌ست‌ گر موج ما پل ‌کند
۲۱
سر ما نگردد ز دور هوس
۲۲
اگر چرخ ترک تسلسل‌ کند
۲۳
شود سفله ‌از صوف و اطلس بزرگ
۲۴
خران را اگر آدمی جل کند
۲۵
خنک‌تر ز زاغ است تقلید کبک
۲۶
که هندوستانی تمغل کند
۲۷
به رنگی‌ست بیدل پریشانی‌ام
۲۸
که از سایه‌ام طرح سنبل کند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.