متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۴۳۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
درگلستانی‌که حسنش جلوه‌ای سر می‌کند
۲
گل ز شبنم دیدهٔ حیران ساغر می‌کند
۳
بی‌تو طفل اشک مشتاقان ز درد بیکسی
۴
گر همه در چشم غلتد خاک بر سر می‌ کند
۵
همچو اشکم حسرت‌ اندیش نثار راه تست
۶
هر صدف کز آبرو سامان گوهر می‌کند
۷
اعتمادی نیست بر جمعیت اجزای ما
۸
این ورقها را هوای زلفت ابتر می‌کند
۹
موج آبش می‌زند تیغ محرف برکمر
۱۰
سرو هر گه طرز رفتار ترا سر می‌کند
۱۱
پاکبازان فارغند از تهمت آلودگی
۱۲
حسرت دیدار گاهی چشم ما تر می‌کند
۱۳
از جنونم عالمی پوشید چشم امتیاز
۱۴
هر که عریان می‌شود این جامه در بر می‌کند
۱۵
می‌دهد اجزای رنگ و بوی جمعیت به باد
۱۶
هر که درس خنده‌ای چون غنچه از بر می‌کند
۱۷
راحتت فرش است اگر از وهم طاقت بگذری
۱۸
ناتوانی هر چه آید پیش بستر می‌کند
۱۹
بیخود احرام ‌گلزار خیال کیستم
۲۰
گردش رنگم ره معشوقه‌ای سر می‌کند
۲۱
حیرت اظهاریم بیدل لذت تحقیق‌ کو
۲۲
هیچکس آگاهی از آیینه باور می‌کند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.