غزل شمارهٔ ۱۲۹۶
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
ما آشنای خویشیم بیگانگی رها کن
۲
دُردی به ذوق می نوش درد دلت دوا کن
۳
در بحر ما قدم نه با ما دمی برآور
۴
آب حیات ما نوش میلی به سوی ما کن
۵
خواهی که پادشاهی یابی چو بندگانش
۶
بر درگه کریمان در یوزه چون گدا کن
۷
داری هوا که گردی سردار بر در او
۸
در پای دار سر نه هم ترک دو سرا کن
۹
هر مظهری که بینی جام جهان نمائیست
۱۰
مظهر در او هویداست نظّارهٔ خدا کن
۱۱
جام شراب می نوش شادی روی رندان
۱۲
مستانه این چنین کار بی روی و بی ریا کن
۱۳
با سید خرابات رندانه عهد بستی
۱۴
مشکن تو عهد خود را آن عهد را وفا کن