متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
ملک‌الشعرای بهار · غزلیات

شمارهٔ ۲۳

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
تو اگر خامی و ما سوخته‌، توفیر بسی است
۲
شعلهٔ عشق نه گیرندهٔ هر خاروخسی است
۳
هر طبیبی نکند چارهٔ این مرده‌دلان
۴
که دوای دل ما درکف عیسی‌نفسی است
۵
گر دل سوخته ره برد به جایی نه عجب
۶
سوی حق راهبر موسی عمران‌، قبسی است
۷
کاروانی است پراکنده و سرگشته ولیک
۸
خاطر گمشدگان شاد به بانگ جرسی است
۹
طفل راگوشهٔ گهواره جهانی است فراخ
۱۰
همه آفاق بر همت مردان قفسی است
۱۱
ای توانگر تو به زر شادی و دانا به ضمیر
۱۲
هر کسی را به جهان گذران ملتمسی است
۱۳
شهر ما با عسس و محتسب از دزد پر است
۱۴
ای‌خوش آن‌ شهر که‌ در باطن‌ هر کس عسسی است
۱۵
سال‌ها حلقه زدم بر در این خانه «‌بهار»
۱۶
بود ظنم به همه عمر که در خانه کسی است
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.