متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
ملک‌الشعرای بهار · غزلیات

شمارهٔ ۲۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
شیرین‌لبی که آفت جان‌ها نگاه اوست
۲
هرجا دلیست بستهٔ زلف سیاه اوست
۳
کردم سراغ دل ز مقیمان درگهش
۴
گفتند رو بجوی مگر فرش راه اوست
۵
گویند یار خون دل خلق می‌خورد
۶
وان لعل سرخ و دست نگاربن کواه اوست
۷
او پادشاه کشور حسنست و ما اسیر
۸
وآن زلف پر خم و صف مژگان سپاه اوست
۹
گفتم به قتل من چه بود عذر آن نگار؟
۱۰
گفتند خوی سرکش او عذرخواه اوست
۱۱
گفتم بغیر عشق چه باشدگناه من
۱۲
گفتند زندگانی عاشق گناه اوست
۱۳
جانا بهار صید زبان‌بسته‌ایست لیک
۱۴
چیزی که مایهٔ نگرانی است آه اوست
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.