متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
هلالی جغتایی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۸۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
چه غم گر در سرم شوریست از سودای گیسویت؟
۲
سر صد همچو من بادا فدای هر سر مویت
۳
تن چون موی را خواهم بگیسوی تو پیوستن
۴
بدین تقریب خود را خواهم افگندن بپهلویت
۵
بروی خوبت از روزی که خط بندگی دادم
۶
ز غمهای جهان آزادم، ای من بنده رویت
۷
بدور لاله و گل چون بگلگشت چمن رفتی
۸
خجل شد آن یک از رنگ تو و آن دیگر از بویت
۹
از آن رو بر سر کویت قدم کردم ز فرق سر
۱۰
که میخواهم نگردد پایمال من سر کویت
۱۱
خدا را! چون بپایت سر نهم، رخ بر متاب از من
۱۲
که میل سجده دارم پیش محراب دو ابرویت
۱۳
نترسم گر بخون ریز هلالی تیغ برداری
۱۴
ولی ترسم که: آزاری رسد بر دست و بازویت
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.