غزل شمارهٔ ۹۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
سایه ای کز قد و بالای تو بر ما افتد
۲
به ز نوریست که از عالم بالا افتد
۳
هر کجا دیده بر آن قامت رعنا افتد
۴
رود از دست دل زار و همه جا افتد
۵
هر که در کوی تو روزی بهوس پای نهاد
۶
عاقبت هم بسر کوی تو از پا افتد
۷
آنکه افتد سر ما در گذر او همه روز
۸
کاش! روی گذر او بسر ما افتد
۹
افتد از گریه تن زار هلالی هر سو
۱۰
همچو خاشاک ضعیفی که بدریا افتد