متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
هلالی جغتایی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۰۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
گر گذر افتد، چو باد صبح، بر خاک منش
۲
همچو گرد از خاک برخیزم، بگیرم دامنش
۳
در هوایش گر رود ذرات خاک من بباد
۴
از هوا داری در آیم ذره وار از روزنش
۵
آن پریرو را چه لایق کلبه تاریک دل؟
۶
مردم چشمست، بنشانم بچشم روشنش
۷
گر شبی لطف تنش بر پیرهن ظاهر شود
۸
از خوشی دیگر نگنجد در قبا پیراهنش
۹
از لطافت دم مزن، ای گل، بآن نازک بدن
۱۰
زانکه گردم می زنی آزرده می گردد تنش
۱۱
تا بگردن غرق خونم، دیده بر راه امید
۱۲
گر بخون ریزم نیاید، خون من در گردنش
۱۳
خاک شد مسکین هلالی در ره آن شهسوار
۱۴
تا لگدکوب جفا گردد چو نعل توسنش
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.