متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
هلالی جغتایی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۱۹

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
ای تو سرو چمن حسن و گل باغ جمال
۲
جلوه حسن و جمالت همه در حد کمال
۳
با چنین حسن ترا ماه فلک چون گویم؟
۴
آفتابی، بتو، یارب، نرسد هیچ زوال!
۵
کاتبان قلم صنع، که مشکین رقمند
۶
صفحه روی تو آراسته اند از خط و خال
۷
با تو خواهم که: صبا حال مرا عرضه دهد
۸
لیکن آنجا که تویی باد صبا را چه مجال؟
۹
بی تو هر شب منم و گوشه تنهایی خویش
۱۰
پای در دامن غم، سر بگریبان ملال
۱۱
وه! چه فرخنده شبی باشد و خرم روزی!
۱۲
که فراق تو مبدل شده باشد بوصال
۱۳
روی در روی تو آرم، همه وقت، از همه سو
۱۴
چشم بر چشم تو باشم، همه جا، در همه حال
۱۵
با تو از هر طرفی صد سخن آرم بمیان
۱۶
هر جوابی که دهی، باز در آیم بسؤال
۱۷
گفتگو چند؟ هلالی، دگر افسانه مخوان
۱۸
تو کجا؟ وصل کجا؟ این چه خیالیست محال؟
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.