غزل شمارهٔ ۲۳۴
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
ز پیر میکده عمری در التماس شدم
۲
که خاک درگه دیر فلک اساس شدم
۳
غم مرا بغم دیگران قیاس مکن
۴
که من نشانه غمهای بی قیاس شدم
۵
مرا ز حسن تو صنع خدای ظاهر شد
۶
ترا شناختم، آنگه خداشناس شدم
۷
سپاس عید بود پاس نقل و باده و جام
۸
هزار شکر که مشغول این سپاس شدم!
۹
پلاس فقر، هلالی، لباس فخر منست
۱۰
من از برای تفاخر درین لباس شدم