غزل شمارهٔ ۳۷۹
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
من نگویم که: وفا یار مرا بایستی
۲
اندکی صبر دل زار مرا بایستی
۳
زین همه خواب که بخت سیه من دارد
۴
اندکی دیده بیدار مرا بایستی
۵
هر کجا شیوه دلجویی و احسان دیدم
۶
غیرتم کشت که: دلدار مرا بایستی
۷
ذوق پیکان ترا صید ندانست، دریغ!
۸
زخم آن سینه افگار مرا بایستی
۹
لطف خوبان دگر نیست علاج دل من
۱۰
این صفت یار ستمگار مرا بایستی
۱۱
در جهان قاعده مهر و وفا نیست، ولی
۱۲
یار بی رحم و جفاگار مرا بایستی
۱۳
وصف آن روی چو مه پیش هلالی گفتم
۱۴
گفت: این شمع شب تار مرا بایستی