غزل شمارهٔ ۳۹۱
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
ز دوری تا بکی، ما را چنین مهجور می داری؟
۲
وگر نزدیک می آیم تو خود را دور میداری
۳
طبیب من تویی، اما مرا بیمار می خواهی
۴
دوای من تویی، اما مرا رنجور میداری
۵
بنور خود شبی روشن نکردی مجلس ما را
۶
چراغ آشنایی را چرا بی نور میداری؟
۷
مگر کیفیت رنج خمار، ای جان، نمی دانی
۸
که ما را بی شراب لعل خود مخمور میداری؟
۹
بدستور سگان زین آستانم چند میرانی؟
۱۰
چه رسمست این که عاشق را بدان دستور میداری؟
۱۱
ببزم وصل حاضر می کنی ارباب حشمت را
۱۲
همین مسکین هلالی را ز خود مهجور میداری